درباره گرامافون

یک تجربه نوستالژیک با رویکردی مدرن

کافه موزه گرامافون

**کافه‌موزهٔ گرامافون**

از صدای خش‌خشِ نخستین تماس سوزن با شیار تا طنینِ کاملِ یک سمفونی؛ از دلِ تاریخِ خاموشِ موسیقی، جایی زنده شدیم تا قصه‌های قهوه و نوا را با هم روایت کنیم.

**کافه‌موزهٔ گرامافون**، تنها یک کافه نیست؛ یک پلِ زمان است. قدم به فضایی می‌گذارید که در آن، عطر غلیظ قهوه‌های اتیوپیایی و فرانسوی، با بوی کهنه‌ی چوبِ ویترین‌های صدساله درمی‌آمیزد. در اینجا، هر میز، یک ایستگاه شنیداری است و هر فنجان، همراهی برای یک سفر صوتی.

**در ویترین‌های ما چه می‌بینید؟**  
از نخستین گرامافون‌های دستی با شیپورهای بلند برنجی برند «پاته» و «هِیزمَسترز وویس»، تا دستگاه‌های نفیس رومیزی دهه‌های ۳۰ و ۴۰ شمسی که روزی در خانه‌های اشرافی تهران می‌چرخیدند. اینجا موزه‌ایست از تاریخ مکانیکیِ صوت، با روایتی که خودِ دستگاه‌ها برایتان تعریف می‌کنند.

**در منوی ما چه می‌نوشید؟**  
قهوه‌های ویژه‌ی ما، بر اساس نُت‌های موسیقی کلاسیک نام‌گذاری شده‌اند: «آداژیو» (اسپرسوی نرم و طولانی)، «پرِستو» (اسپرسوی سریع و پرتلاطم)، و «کُنچِرتوی پیانو» (لاته‌ای با لایه‌های هارمونیک). همچنین می‌توانید میان وعده‌های سبکِ قجری را امتحان کنید؛ همان که در کنار موسیقی زنده‌ی دورانش سرو می‌شد.

**تجربهٔ منحصربه‌فرد ما چیست؟**  
در گوشه‌ای از بار، می‌توانید یک «جلسهٔ صوتی» رزرو کنید: انتخاب یک صفحه‌ی گرام از میان آرشیو نادر ما، قرار دادن آن روی یک گرامافون تاریخی، و شنیدن صدایی اصیل و بدون دیجیتال، درست شبیه به روز اول. از نوای قمرالملوک وزیری تا نخستین صفحه‌های پخش‌شده از ویگن در ایران.

**چرا کافه‌موزهٔ گرامافون؟**  
ما معتقدیم موسیقی، تنها شنیده نمی‌شود؛ **لمس می‌شود**. در سکوتِ محترمانه‌ی این فضا، شما گردوغبار روی صفحه‌ها را حس می‌کنید، برق شیپورهای قدیمی را در نور مهتابی می‌بینید، و وزن تاریخ را در کشوی چوبی که صدها صفحه در آن آرمیده، روی دستانتان می‌گذارید.

---

**ساعت بازدید:** هر روز از ۱۶ تا نیمه‌شب  
**مکان:** انتهای خیابانِ سایه‌دار، پلاکِ زمان  
**شرایط:** ورود با «احترام به سکوتِ فعال» و «همراهی با نوستالژی» آزاد است.

---

*آمدنتان را با صدای زنگ درِ قدیمی اعلام کنید. ما منتظریم تا برایتان یک قهوه و یک سابقه‌ی صوتی، همزمان سرو کنیم.*